Ghazal 472: I praise God for the justice of the sultan

احمد الله علی معدلة السلطان
احمد شیخ اویس حسن ایلخانی

خان بن خان و شهنشاه شهنشاه‌نژاد
آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد
مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند
دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا
چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست
بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم
بعد منزل نبود در سفر روحانی

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت
حبذا دجله بغداد و می ریحانی

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود
کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

ای نسیم سحری خاک در یار بیار
که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

I praise God for the justice of the sultan,
Ahmad, son of Shaykh Uvays, son of Hasan, the Ilkhanid.

A khan and the son of a khan, a king of kings of royal descent,
whom it would be fitting to call the soul of the world.

The eye, without having seen you, has put its faith in your fortune;
welcome, O you who are worthy of such grace from God.

If the moon should rise without you, they would strike it in two:
this is the fortune of Ahmad and the miracle of the Glorious.

The display of your fortune steals the heart of king and beggar alike;
may the evil eye be far, for you are both soul and beloved.

Curl your forelock in the Turkish way, for in your star there are
the generosity of a Khaqan and the striving of a Genghis Khan.

Though we are far away, we take up the cup in memory of you;
there is no distance between stages on the journey of the spirit.

No bud of pleasure has opened for me from the rose of Persia;
how good are the Tigris of Baghdad and the fragrant wine.

The head of a lover that is not dust at the beloved's door:
when will it be free from the affliction of wandering?

O breeze of dawn, bring the dust of the friend's door,
that Hafez may make the eye of his heart bright with it.