Ghazal 472

احمد الله علی معدلة السلطان
احمد شیخ اویس حسن ایلخانی

خان بن خان و شهنشاه شهنشاه‌نژاد
آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد
مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند
دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا
چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست
بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم
بعد منزل نبود در سفر روحانی

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت
حبذا دجله بغداد و می ریحانی

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود
کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

ای نسیم سحری خاک در یار بیار
که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

Je loue Dieu pour la justice du sultan,
Ahmad, fils de Cheikh Uvays, fils de Hasan, l'Ilkhanide.

Khan fils de khan, roi des rois de royale lignée,
celui qu'il sied d'appeler l'âme du monde.

L'œil, sans t'avoir vu, a cru en ta fortune ;
sois le bienvenu, ô toi digne d'une telle grâce de Dieu.

Si la lune se levait sans toi, on la fendrait en deux :
c'est la fortune d'Ahmad et le miracle du Très-Glorieux.

L'éclat de ta fortune ravit le cœur du roi comme du mendiant ;
loin le mauvais œil, car tu es à la fois l'âme et l'aimé.

Boucle ta mèche à la turque, car il y a dans ton étoile
la largesse d'un Khaqan et l'effort d'un Gengis Khan.

Bien que nous soyons loin, nous prenons la coupe à ton souvenir ;
il n'y a pas de distance d'étape dans le voyage de l'esprit.

De la rose de Perse aucun bouton de plaisir ne s'est ouvert pour moi ;
qu'ils sont bons, le Tigre de Bagdad et le vin parfumé.

La tête de l'amant qui n'est pas poussière à la porte de l'aimé,
quand sera-t-elle délivrée de la peine de l'errance ?

Ô brise de l'aube, apporte la poussière de la porte de l'ami,
afin que Hafez en illumine l'œil de son cœur.