Ghasel 473

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

کام‌بخشی گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت داد عیش بستانی

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد
گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت
عاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را
جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیز
در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ
کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی
کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد
تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن
ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را
ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دل
حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

Halte die Zeit für Gewinn, soweit du kannst;
der Ertrag des Lebens, liebe Seele, ist dieser Augenblick, damit du es weißt.

Der Himmel erfüllt Wünsche nur um den Preis des Lebens;
bemühe dich, dem Glück deinen Anteil an Freude abzunehmen.

Gärtner, wenn ich von hier fortgehe, sei es dir verwehrt,
an meiner Stelle eine andere Zypresse zu pflanzen als den Freund.

Der Geschmack des Weins wird den reuigen Asketen töten;
Verständiger, tu nichts, was Reue bringt.

Der Sittenwächter weiß so viel nicht: dass der Sufi
hausgemachte Ware hat, rot wie der Granatrubin.

Streite nicht mit dem Gebet derer, die nachts aufstehen, o Zuckermund;
das Siegel Salomos steht unter dem Schutz eines einzigen Namens.

Hör auf den Rat der Liebenden und komm durch die Tür der Freude zurück,
denn das Geschäft der vergänglichen Welt ist all das nicht wert.

Mein teurer Joseph ist fort; Brüder, habt Erbarmen,
denn ich sehe, wie seltsam es dem Alten von Kanaan vor Kummer um ihn ergeht.

Sprich vor dem Asketen nicht vom Rend-Wesen, denn man kann
ein verborgenes Leiden keinem Arzt sagen, der nicht eingeweiht ist.

Du gehst vorüber, und deine Wimpern vergießen das Blut der Leute;
du gehst so schnell, Liebste, dass ich fürchte, du strauchelst.

Ich hütete mein Herz vor dem Pfeil deines Auges, doch
deine Braue, die Bogenschützin, trägt es mit bloßer Kühnheit davon.

Sammle mit einer Wohltat den zerstreuten Hafis,
o du, dessen Haarlocke der Sammelplatz aller Zerstreuung ist.

Wenn du dich um uns nicht kümmerst, o Schöne mit dem Herzen aus Stein,
so trage ich meinen Zustand dem zweiten Asaf vor.