Ghazal 474

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت‌گو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجدهٔ آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شب‌گیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
«نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی»

Ti sono devoto, anima mia, e so che lo sai,
perché vedi il non visto e leggi il non scritto.

Che cosa coglie il biasimatore di ciò che sta tra amante e amato?
L'occhio cieco non vede, tanto meno i segreti nascosti.

Scuoti la tua ciocca e metti il sufi a battere i piedi e danzare,
perché da ogni toppa del suo saio tu scuota mille idoli.

Lo scioglimento delle cose di chi brama sta in quel sopracciglio avvincente;
per Dio, siediti un istante e sciogli il nodo dalla fronte.

L'angelo, prostrandosi ad Adamo, intendeva baciare la terra davanti a te,
perché vide nella tua bellezza una grazia oltre la misura umana.

Ciò che accende la lampada dei nostri occhi è la brezza della ciocca dell'amato;
Signore, questo convegno non abbia a soffrire per il vento della dispersione.

Peccato per il piacere della notte che è passato nel sonno dell'alba;
non conosci il valore del tempo, o cuore, se non quando sei impotente.

Stancarsi dei compagni di viaggio non è la via di chi sa;
sopporta la difficoltà della tappa nel ricordo del tempo dell'agio.

La fantasia dell'anello della sua ciocca t'inganna, Hafez;
bada di non scuotere il battente di una fortuna impossibile.