Ghasel 475

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرین‌تر از آنی به شکرخنده که گویم
ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه
هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام
چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟

گویی بدهم کامت و جانت بستانم
ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند
بیمار که دیده‌ست بدین سخت کمانی

چون اشک بیندازیش از دیدهٔ مردم
آن را که دمی از نظر خویش برانی

Die Leute sagten, du seist ein zweiter Joseph;
als ich genau hinsah, bist du in Wahrheit besser als das.

Mit deinem Zuckerlächeln bist du süßer, als ich sagen kann,
o Chosrau der Schönen, denn du bist die Schirin der Zeit.

Deinen Mund kann man nicht mit einer Knospe vergleichen;
nie hatte eine Knospe einen so engen Mund.

Hundertmal sagtest du: »Ich erfülle dir den Wunsch mit diesem Mund.«
Warum bist du wie die freie Lilie ganz und gar Zunge?

Du sagst: »Ich erfülle deinen Wunsch und nehme dein Leben.«
Ich fürchte, du erfüllst meinen Wunsch nicht und nimmst mein Leben.

Dein Auge schickt den Pfeil durch den Schild der Seele;
wer sah je einen Kranken einen so harten Bogen spannen?

Du lässt ihn wie eine Träne aus den Augen der Leute fallen,
den, den du einen Augenblick aus deinem eigenen Blick vertreibst.