Ghasel 476

نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
گذر به کوی فلان کن، در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت
به مردمی، نه به فرمان، چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت، خدا را
ز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما، حدیث تشنه و آب است
اسیر خویش گرفتی، بکش چنان که تو دانی

امید در کمر زرکشت چگونه ببندم؟
دقیقه‌ای است نگارا در آن میان که تو دانی

یکی است ترکی و تازی، در این معامله حافظ
حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی

Hauch des Morgens des Glücks, an dem Zeichen, das du kennst,
geh durch die Gasse eines gewissen Menschen, zu der Zeit, die du kennst.

Du bist der Bote der Klause der Geheimnisse, und meine Augen liegen auf deinem Weg;
aus Güte, nicht auf Befehl, zieh so hin, wie du es weißt.

Sag: Mein teures Leben ist mir entglitten; um Gottes willen,
gewähre von deiner lebenspendenden Rubinlippe das, was du weißt.

Ich schrieb diese Buchstaben so, dass kein Fremder sie verstand;
lies auch du sie aus Großmut so, wie du es weißt.

Der Gedanke an dein Schwert ist uns die Geschichte vom Durstigen und vom Wasser;
du hast deinen Gefangenen genommen: Töte ihn so, wie du es weißt.

Wie soll ich meine Hoffnung an deinen goldbestickten Gürtel knüpfen?
Es gibt eine Feinheit, meine Schöne, an jener Taille, die du kennst.

Türkisch und Arabisch sind in dieser Sache eins, Hafis;
erzähl die Geschichte der Liebe in der Sprache, die du kennst.