Ghazal 476

نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
گذر به کوی فلان کن، در آن زمان که تو دانی

تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت
به مردمی، نه به فرمان، چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزیزم ز دست رفت، خدا را
ز لعل روح‌فزایش ببخش آن که تو دانی

من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی

خیال تیغ تو با ما، حدیث تشنه و آب است
اسیر خویش گرفتی، بکش چنان که تو دانی

امید در کمر زرکشت چگونه ببندم؟
دقیقه‌ای است نگارا در آن میان که تو دانی

یکی است ترکی و تازی، در این معامله حافظ
حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی

Breeze of the morning of good fortune, by the sign that you know,
pass through the lane of a certain one, at the time that you know.

You are the messenger of the secret retreat, and my eyes are on your road;
go out of kindness, not by command, in the way that you know.

Say: my dear life has slipped from my hand; for God's sake,
grant from your life-giving ruby lip that which you know.

I wrote these letters in such a way that no stranger understood;
do you too, out of generosity, read them in the way that you know.

The thought of your sword is to us the story of the thirsty man and water;
you have taken your captive: kill him in the way that you know.

How am I to fasten my hope to your gold-embroidered belt?
There is a fine point, my beauty, about that waist, which you know.

Turkish and Arabic are one in this business, Hafez;
tell the tale of love in whatever tongue you know.