Ghazal 477

دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهد همچو تویی، یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

ببین در آینهٔ جام، نقش‌بندی غیب
که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت
عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟

Deux amis avisés et deux mesures de vin vieux,
du loisir, un livre et un coin de prairie.

Je ne donnerais pas cet état pour ce monde et l'autre,
dût toute une assemblée se jeter à ma poursuite à chaque instant.

Quiconque a donné le coin du contentement pour le trésor du monde
a vendu le Joseph d'Égypte au plus bas prix.

Viens, car l'éclat de cet atelier ne diminuera pas
par la piété d'un homme comme toi ni par le péché d'un homme comme moi.

À cause du vent violent des événements, on ne peut voir
qu'il y ait jamais eu dans cette prairie une rose ou un jasmin.

Vois, dans le miroir de la coupe, comme l'invisible trace ses images,
car nul n'a souvenir d'un temps aussi étrange.

Après ce vent brûlant qui a passé sur le jardin,
c'est merveille qu'il reste le parfum d'une rose et la couleur d'une églantine.

Efforce-toi à la patience, ô cœur, car Dieu ne laissera pas
un sceau si précieux dans la main d'un Ahriman.

Le tempérament du siècle s'est gâté dans ce malheur, Hafez ;
où est la pensée d'un sage, le jugement d'un brahmane ?