Ghazal 47

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
دری دگر زدن اندیشهٔ تبه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کله دانست

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رهی
ز فیض جام می اسرار خانقه دانست

هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند
رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان
چرا که شیوهٔ آن ترک دل سیه دانست

ز جور کوکب طالع ،سحرگهان چشمم
چنان گریست که ناهید دید و مه دانست

حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جای محتسب و شحنه، پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست

Tout voyageur qui sut le chemin de la rue de la taverne
tint pour pensée gâtée de frapper à une autre porte.

Le temps n'a donné la couronne du libertin qu'à celui
qui sut que la gloire du monde tient dans ce bonnet.

Quiconque trouva un chemin vers le seuil de la taverne
apprit de la grâce de la coupe les secrets du couvent.

Quiconque lut le secret des deux mondes dans le trait de la coupe
apprit les mystères de la coupe de Djamchid de la poussière du chemin.

Ne nous demande rien de plus que l'obéissance des fous,
car le cheikh de notre doctrine tint la raison pour un péché.

Mon cœur n'a pas demandé grâce de sa vie au narcisse de l'échanson,
car il connaissait la manière de ce Turc au cœur noir.

Par la cruauté de mon astre natal, mon œil à l'aube
a tant pleuré que Vénus le vit et que la lune le sut.

L'histoire de Hafez et de la coupe qu'il vide en secret :
que dire du censeur et du guet, le roi lui-même l'a sue.

Un roi de si haut rang qu'il tint les neuf voûtes du ciel
pour un échantillon de la courbe de l'arche de son palais.