Ghazal 47

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
دری دگر زدن اندیشهٔ تبه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کله دانست

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رهی
ز فیض جام می اسرار خانقه دانست

هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند
رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان
چرا که شیوهٔ آن ترک دل سیه دانست

ز جور کوکب طالع ،سحرگهان چشمم
چنان گریست که ناهید دید و مه دانست

حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جای محتسب و شحنه، پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست

Ogni viandante che conobbe la via della strada della taverna
ritenne pensiero guasto bussare a un'altra porta.

Il tempo non diede la corona del rend se non a chi
seppe che l'onore del mondo stava in quel berretto.

Chi trovò una via alla soglia della taverna
apprese, per grazia della coppa, i segreti del convento.

Chi lesse il segreto dei due mondi nella linea della coppa
apprese i misteri della coppa di Jamshid dalla polvere della strada.

Non chiederci più dell'obbedienza dei folli,
ché lo sceicco della nostra dottrina ritenne peccato l'essere assennati.

Il mio cuore non chiese scampo per la vita al narciso del coppiere,
perché conosceva i modi di quel turco dal cuore nero.

Per la crudeltà della mia stella natale, il mio occhio all'alba
pianse tanto che Venere lo vide e la luna lo seppe.

La storia di Hafez e della coppa che vuota in segreto:
altro che censore e guardia, la seppe il re stesso.

Un re di rango così alto che ritenne le nove volte del cielo
un campione della curva dell'arco del suo palazzo.