Ghasel 480

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند
قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشهٔ چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

دیدهٔ ما چو به امید تو دریاست، چرا
به تفرج گذری بر لب دریا نکنی؟

نقل هر جور که از خلق کریمت کردند
قول صاحب غرضان است تو آن‌ها نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد
از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر
که دعایی ز سر صدق جز آن جا نکنی

O du, der du beim Töten von uns keine Schonung übst,
der du Gewinn und Kapital verbrennst und keine Scheu kennst.

Die vom Unglück Geplagten tragen tödliches Gift;
diese Leute anzugreifen ist ein Fehler: Hüte dich davor.

Unser Leid ließe sich mit einem Augenwinkel fortnehmen;
es ist nicht billig, dass du es nicht heilst.

Da unser Auge in der Hoffnung auf dich ein Meer ist, warum
gehst du nicht zum Vergnügen am Ufer dieses Meeres entlang?

Jede Härte, die man von deinem edlen Wesen berichtet hat,
ist das Wort von Eigennützigen: Du tust solche Dinge nicht.

Zeigte sich dir unser Schöner, o Asket,
du würdest von Gott nichts als Wein und den Geliebten erbitten.

Hafis, wirf dich vor seiner Braue nieder, die einer Gebetsnische gleicht,
denn nur dort sprichst du ein aufrichtiges Gebet.