Gazal 480
ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی
دردمندان بلا زهر هلاهل دارند
قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی
رنج ما را که توان برد به یک گوشهٔ چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی
دیدهٔ ما چو به امید تو دریاست، چرا
به تفرج گذری بر لب دریا نکنی؟
نقل هر جور که از خلق کریمت کردند
قول صاحب غرضان است تو آنها نکنی
بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد
از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی
حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر
که دعایی ز سر صدق جز آن جا نکنی
Oh tú que no tienes miramiento alguno en matarnos,
que quemas ganancia y caudal sin reparo.
Los afligidos por la desgracia llevan veneno mortal;
arremeter contra esta gente es un error: cuida de no hacerlo.
Nuestro mal, que podría quitarse con el rabillo de tu ojo,
no es de justicia que no lo remedies.
Puesto que nuestro ojo es un mar en espera de ti, ¿por qué
no pasas de paseo por la orilla de ese mar?
Toda crueldad que han contado de tu noble natural
es dicho de gente interesada: tú no haces tales cosas.
Si nuestro hermoso se te mostrara, oh asceta,
no pedirías a Dios sino vino y amado.
Hafez, póstrate ante su ceja semejante a un mihrab,
que no haces oración sincera sino allí.
Te duele la severidad de quien amas, cuando un poco de atención suya curaría tu mal: díselo. Lo que cuentan de su desamor quizá sea dicho de malquerientes: no juzgues deprisa. El suspiro de los de corazón roto tiene su efecto. Tu corazón solo descansa de verdad a su lado.