Ghazal 481

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گل کوزه‌گران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است
عیش با آدمی‌یی چند پری‌زاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف
مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شیرین‌دهنان
گر نگاهی سوی فرهاد دل‌افتاده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد، هیهات!
مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ
ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

ای صبا بندگی خواجه جلال‌الدین کن
که جهان پر سمن و سوسن آزاده کنی

Hear this point, and you will free yourself from grief:
you will swallow blood if you seek a livelihood that was not allotted.

In the end you will become the clay of the potters;
for now, think of the jug, and of filling it with wine.

If you are one of those human beings who long for paradise,
take your pleasure with a few human beings of fairy birth.

One cannot lean back on the seat of the great for nothing,
unless you make ready all the means of greatness.

There will be rewards for you, O Khosrow of the sweet-mouthed,
if you cast one glance towards Farhad, whose heart has fallen.

When will your mind take the imprint of grace? Never,
unless you wipe the page clean of its scattered pictures.

If you leave your affairs to generosity, Hafez,
how much pleasure you will have with the fortune God gives.

O east wind, do service to Khwaja Jalal al-Din,
so that you may fill the world with jasmine and free lily.