Ghazal 482

ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی
باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی

مشکین از آن نشد دم خلقت که چون صبا
بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی

ترسم کز این چمن نبری آستین گل
کز گلشنش تحمل خاری نمی‌کنی

در آستین جان تو صد نافه مدرج است
وآن را فدای طرهٔ یاری نمی‌کنی

ساغر لطیف و دلکش و می، افکنی به خاک
واندیشه از بلای خماری نمی‌کنی

حافظ برو که بندگی پادشاه وقت
گر جمله می‌کنند، تو باری نمی‌کنی

Ô cœur, tu ne passes pas par la ruelle de l'amour ;
tu as tous les moyens réunis, et tu ne fais rien.

Le maillet du commandement est dans ta main, et tu ne frappes aucune balle ;
le faucon de la victoire est sur ton poing, et tu ne prends aucune proie.

Ce sang qui déferle en toi,
tu ne l'emploies pas à la couleur et au parfum d'une beauté.

Le souffle de ta nature ne s'est pas fait musc, parce que
tu ne passes pas, comme le vent d'est, sur la poussière de la ruelle de l'ami.

Je crains que tu n'emportes pas de ce pré une manche pleine de roses,
puisque tu ne supportes pas une seule épine de sa roseraie.

Cent poches de musc sont repliées dans la manche de ton âme,
et tu ne les sacrifies pas à la mèche d'un ami.

Tu jettes à terre une coupe fine et charmante, et le vin,
sans songer au tourment du lendemain d'ivresse.

Va, Hafez, car le service du roi du temps,
si tous l'accomplissent, toi du moins tu ne l'accomplis pas.