Ghazal 485

ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیز
دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی

سفله‌طبع است جهان، بر کرمش تکیه مکن
ای جهان‌دیده! ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»

شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار
بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز
ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گوید
خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

گفتی از حافظ ما بوی ریا می‌آید
آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

Cupbearer, here are the shade of a cloud, the spring and the bank of a stream;
I do not say what to do: if you are a person of heart, say it yourself.

No scent of sincerity comes from this pattern; rise,
and wash the stained cloak of the Sufi in pure wine.

The world is base of nature: do not lean on its generosity;
you who have seen the world, do not look for steadiness from the base.

I will give you two pieces of advice: listen, and carry off a hundred treasures.
"Come in by the door of pleasure, and do not run on the road of fault-finding."

In thanks that you have reached the spring once again,
plant the root of goodness and seek the road of true knowledge.

If you seek the face of the beloved, make the mirror fit for it;
otherwise rose and eglantine will never grow from iron and brass.

Open your ears, for the nightingale is crying out:
"Sir, do not fall short: breathe the scent of the rose of grace."

You said: "There is a smell of hypocrisy about our Hafez."
Praise be to your breath, for you have caught the scent well.