Ghasel 486

بلبل، ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوی
می‌خواند دوش، درس مقامات معنوی

یعنی بیا، که آتش موسی، نمود گل
تا از درخت، نکتهٔ توحید بشنوی

مرغان باغ، قافیه‌سنجند و بذله‌گوی
تا خواجه می خورد، به غزل‌های پهلوی

جمشید، جز حکایت جام، از جهان نبرد
زنهار! دل مبند، بر اسباب دنیوی

این قصهٔ عجب شنو از بخت واژگون
ما را بکشت یار، به انفاس عیسوی

خوش، وقت بوریا و گدایی و خواب امن
کاین عیش، نیست درخور اورنگ خسروی

چشمت، به غمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد
مخموریت مباد، که خوش مست می‌روی

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر
کای نور چشم من! به جز از کشته، ندروی

ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد
کآشفته گشت، طرهٔ دستار مولوی

Gestern Nacht trug die Nachtigall vom Zweig der Zypresse
in altpersischem Ton die Lektion der geistigen Stationen vor.

Das heißt: Komm, denn die Rose hat das Feuer des Moses gezeigt,
damit du vom Baum den feinen Punkt der göttlichen Einheit hörst.

Die Vögel des Gartens wägen Reime und machen Scherze,
damit der Herr seinen Wein zu Liedern in der alten Sprache trinkt.

Dschamschid nahm von der Welt nichts mit als die Geschichte vom Becher;
hüte dich, häng dein Herz nicht an weltlichen Besitz.

Hör diese seltsame Geschichte vom verkehrten Glück:
Der Freund hat uns mit dem Atem Jesu getötet.

Schön ist die Zeit der Binsenmatte, des Bettelns und des sicheren Schlafs,
denn solche Freude passt nicht zum Thron eines Königs.

Dein Auge hat mit einem Blick das Haus eines jeden zerstört;
dir sei kein Katzenjammer beschieden, denn du gehst so schön trunken.

Wie gut sagte der bejahrte Bauer zu seinem Sohn:
»Licht meiner Augen, du erntest nichts als das, was du gesät hast.«

Vielleicht gab der Schenke dem Hafis mehr als seine Zuteilung,
denn die Quaste am Turban des Gelehrten ist in Unordnung geraten.