Ghazal 486

بلبل، ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوی
می‌خواند دوش، درس مقامات معنوی

یعنی بیا، که آتش موسی، نمود گل
تا از درخت، نکتهٔ توحید بشنوی

مرغان باغ، قافیه‌سنجند و بذله‌گوی
تا خواجه می خورد، به غزل‌های پهلوی

جمشید، جز حکایت جام، از جهان نبرد
زنهار! دل مبند، بر اسباب دنیوی

این قصهٔ عجب شنو از بخت واژگون
ما را بکشت یار، به انفاس عیسوی

خوش، وقت بوریا و گدایی و خواب امن
کاین عیش، نیست درخور اورنگ خسروی

چشمت، به غمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد
مخموریت مباد، که خوش مست می‌روی

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر
کای نور چشم من! به جز از کشته، ندروی

ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد
کآشفته گشت، طرهٔ دستار مولوی

Hier soir le rossignol, de la branche du cyprès,
récitait, en vieux persan, la leçon des stations spirituelles.

C'est-à-dire : viens, car la rose a montré le feu de Moïse,
afin que tu entendes de l'arbre le point subtil de l'unité divine.

Les oiseaux du jardin pèsent les rimes et disent des bons mots,
afin que le maître boive son vin aux chants de la langue ancienne.

Jamshid n'a emporté du monde que l'histoire de la coupe ;
prends garde, n'attache pas ton cœur aux biens de ce monde.

Écoute cet étrange récit d'une fortune renversée :
l'ami nous a tués du souffle de Jésus.

Heureux le temps de la natte, de la mendicité et du sommeil en sûreté,
car un tel plaisir ne convient pas au trône royal.

Ton œil, d'une œillade, a ruiné la maison de chacun ;
puisses-tu n'avoir pas de lendemain d'ivresse, toi qui vas si bien ivre.

Comme le vieux laboureur a bien dit à son fils :
« Lumière de mes yeux, tu ne moissonneras que ce que tu as semé. »

Peut-être l'échanson a-t-il donné à Hafez plus que sa ration,
car la frange du turban du docte s'est défaite.