Ghazal 487

ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق
هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

خواب و خورت ز مرتبهٔ خویش دور کرد
آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد
بالله کز آفتاب فلک خوب‌تر شوی

یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که صاحب‌نظر شوی

بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود
در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

گر در سرت هوای وصال است حافظا
باید که خاک درگه اهل هنر شوی

Ô toi qui ne sais rien, efforce-toi de devenir celui qui sait ;
tant que tu n'es pas voyageur, comment deviendrais-tu guide ?

À l'école des vérités, devant le maître de l'amour,
allons, mon fils, efforce-toi, afin d'être père un jour.

Lave tes mains du cuivre de l'existence, comme les hommes de la voie,
afin de trouver l'élixir de l'amour et de devenir or.

Le sommeil et la nourriture t'ont éloigné de ton propre rang ;
tu te rejoindras toi-même quand tu seras sans sommeil ni nourriture.

Si la lumière de l'amour de Dieu tombe sur ton cœur et ton âme,
par Dieu, tu deviendras plus beau que le soleil du ciel.

Sois un instant noyé dans la mer de Dieu, et ne crois pas
que l'eau des sept mers te mouillera d'un seul cheveu.

Des pieds à la tête tu deviendras toute lumière de Dieu,
quand sur la voie du Seigneur de majesté tu seras sans pieds ni tête.

Si la face de Dieu devient l'objet de ton regard,
il ne restera aucun doute que tu deviendras homme de regard.

Quand le fondement de ton être sera bouleversé,
n'aie nulle pensée au cœur que tu seras toi-même renversé.

Si tu as en tête le désir de l'union, ô Hafez,
il te faut devenir la poussière du seuil des gens de mérite.