Ghazal 489

ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی

کلک تو بارک الله بر ملک و دین گشاده
صد چشمه آب حیوان از قطرهٔ سیاهی

بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم
ملک آن توست و خاتم فرمای هر چه خواهی

در حکمت سلیمان هر کس که شک نماید
بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی

باز ار چه گاه گاهی بر سر نهد کلاهی
مرغان قاف دانند آیین پادشاهی

تیغی که آسمانش از فیض خود دهد آب
تنها جهان بگیرد بی منت سپاهی

کلک تو خوش نویسد در شأن یار و اغیار
تعویذ جان‌فزایی افسون عمرکاهی

ای عنصر تو مخلوق از کیمیای عزت
و ای دولت تو ایمن از وصمت تباهی

ساقی بیار آبی از چشمهٔ خرابات
تا خرقه‌ها بشوییم از عجب خانقاهی

عمری‌ست پادشاها کز می تهی‌ست جامم
اینک ز بنده دعوی، وز محتسب گواهی

گر پرتوی ز تیغت، بر کان و معدن افتد
یاقوت سرخ‌رو را بخشند رنگ کاهی

دانم دلت ببخشد بر عجز شب‌نشینان
گر حال بنده پرسی از باد صبحگاهی

جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد
ما را چگونه زیبد دعوی بی‌گناهی؟

حافظ چو پادشاهت گهگاه می‌برد نام
رنجش ز بخت منما بازآ به عذرخواهی

Ô toi sur le visage de qui paraissent les lumières de la royauté,
et dans la pensée de qui se cachent cent sagesses divines.

Ton calame, Dieu le bénisse, a ouvert sur le royaume et la foi
cent sources d'eau de la vie d'une seule goutte de noir.

Les lumières du Nom suprême ne brillent pas sur Ahriman ;
le royaume est à toi, et le sceau : ordonne ce que tu veux.

Quiconque doute de la sagesse de Salomon,
l'oiseau et le poisson riront de sa raison et de son savoir.

Bien que le faucon mette de temps à autre un chaperon sur sa tête,
ce sont les oiseaux du mont Qaf qui connaissent l'usage de la royauté.

L'épée que le ciel trempe de sa propre grâce
prendra le monde à elle seule, sans rien devoir à une armée.

Ton calame écrit bien, selon l'ami et l'étranger :
un talisman qui accroît la vie, un sortilège qui l'abrège.

Ô toi dont l'élément fut créé de l'élixir de l'honneur,
et dont la fortune est à l'abri de la tache de la ruine.

Échanson, apporte de l'eau de la source de la taverne,
que nous lavions nos frocs de l'orgueil du couvent.

Voilà une vie, ô roi, que ma coupe est vide de vin ;
voici la requête du serviteur, et le censeur en est témoin.

Si un rayon de ton épée tombait sur la mine et la carrière,
on donnerait au rubis au visage rouge la couleur de la paille.

Je sais que ton cœur aura pitié de la faiblesse de ceux qui veillent la nuit,
si tu demandes au vent du matin l'état de ton serviteur.

Là où l'éclair de la désobéissance a frappé Adam, l'élu,
comment nous siérait-il de prétendre à l'innocence ?

Hafez, puisque le roi prononce parfois ton nom,
ne montre pas de dépit contre le sort : reviens avec des excuses.