Ghazal 48

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل، توانی دانست

قدر مجموعهٔ گل، مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده
به جز از عشق تو باقی همه فانی دانست

آن شد اکنون که ز ابنای عوام اندیشم
محتسب نیز در این عیش نهانی دانست

دل‌بر، آسایش ما مصلحت وقت ندید
ور نه از جانب ما دل‌نگرانی دانست

سنگ و گل را کند از یمن نظر لعل و عقیق
هر که قدر نفس باد یمانی دانست

ای که از دفتر عقل، آیت عشق آموزی
ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

می بیاور که ننازد به گل باغ جهان
هر که غارت‌گری باد خزانی دانست

حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت
ز اثر تربیت آصف ثانی دانست

Il sufi conobbe il segreto nascosto al bagliore del vino;
da questo rubino puoi conoscere l'essenza di ciascuno.

Solo l'uccello dell'alba conosce il valore della raccolta della rosa,
ché non chiunque abbia letto un foglio ne ha colto i significati.

Offrii i due mondi al mio cuore provato;
tranne l'amore per te, giudicò tutto il resto perituro.

È passato il tempo in cui mi curavo della gente comune;
anche il censore ha saputo di questo piacere segreto.

La rubacuori non ritenne opportuna la nostra quiete,
altrimenti sapeva dell'ansia da parte nostra.

Muta pietra e argilla in rubino e corniola per la grazia dello sguardo
chi ha conosciuto il valore del soffio del vento dello Yemen.

Tu che impari il versetto dell'amore dal libro della ragione,
temo che non conoscerai mai davvero questo punto.

Porta vino, ché non si vanta della rosa del giardino del mondo
chi ha conosciuto il saccheggio del vento d'autunno.

Questa perla infilata che Hafez trasse dal suo ingegno
seppe che era effetto della protezione del secondo Asaf.