Gazal 491

به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
خیال سبزخطی، نقش بسته‌ام جایی

امید هست که منشور عشق‌بازی من
از آن کمانچهٔ ابرو رسد به طغرایی

سرم ز دست بشد، چشم از انتظار بسوخت
در آرزوی سر و چشم مجلس‌آرایی

مکدر است دل، آتش به خرقه خواهم زد
بیا! ببین! که کرا می‌کند تماشایی

به روز واقعه، تابوت ما ز سرو کنید
که می‌رویم به داغ بلندبالایی

زمام دل به کسی داده‌ام من درویش
که نیستش به کس از تاج و تخت، پروایی

در آن مقام که خوبان ز غمزه، تیغ زنند
عجب مدار سری اوفتاده در پایی

مرا که از رخ او، ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره، پروایی؟

فراق و وصل چه باشد؟ رضای دوست طلب
که حیف باشد از او، غیر او، تمنایی

درر ز شوق برآرند ماهیان به نثار
اگر سفینهٔ حافظ رسد به دریایی

He fijado en mi ojo la ceja de un rostro de luna;
he pintado en algún sitio la imagen de una mejilla de bozo reciente.

Hay esperanza de que la cédula de mi vida de amante
reciba de ese arquillo de ceja su sello real.

La cabeza se me fue de las manos y los ojos ardieron de esperar,
anhelando la cabeza y los ojos de quien adorna la reunión.

Mi corazón está turbio: prenderé fuego al manto;
ven a ver, que es espectáculo que vale la pena.

El día de mi muerte haced mi ataúd de madera de ciprés,
que me voy con la marca de alguien de alto talle.

Yo, derviche, he dado las riendas del corazón a quien
no se cuida de nadie con corona y trono.

En el lugar donde los hermosos hieren con la espada de una mirada,
no te asombres de una cabeza caída a unos pies.

Yo, que por su rostro tengo una luna en mi alcoba,
¿cómo iba a cuidarme del resplandor de una estrella?

¿Qué son separación y unión? Busca lo que agrada al amigo,
que sería lástima pedirle otra cosa que a él mismo.

Los peces sacarán perlas, de anhelo, para esparcirlas,
si la nave de los versos de Hafez llega a un mar.