Ghasel 493

ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی
دل، بی‌‌تو، به جان آمد؛ وقت است که بازآیی

دائم، گل این بستان، شاداب نمی‌ماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانایی!

دیشب، گلهٔ زلفش با باد، همی کردم
گفتا: «غلطی! بگذر زین فکرت سودایی!»

صد باد صبا، این‌جا، با سلسله می‌رقصند
این است حریف ای دل! تا باد نپیمایی

مشتاقی و مهجوری، دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب! به‌ که شاید گفت این نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی؟

ساقی! چمن گل را بی‌‌روی تو، رنگی نیست
شمشاد، خرامان کن! تا باغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی!
وی یاد توام مونس در گوشهٔ تنهایی!

در دایرهٔ قسمت، ما، نقطهٔ تسلیمیم
لطف، آن‌چه تو اندیشی؛ حکم، آن‌چه تو فرمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست
کفر است در این مذهب، خودبینی و خودرایی

زین دایرهٔ مینا، خونین‌جگرم، می ده!
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

«حافظ»! شب هجران شد، بوی خوش وصل آمد
شادیت، مبارک باد! ای عاشق شیدایی!

O König der Schönen, Hilfe gegen den Kummer der Einsamkeit;
ohne dich ist mein Herz am Ende: Es ist Zeit, dass du zurückkommst.

Die Rose dieses Gartens bleibt nicht immer frisch;
nimm dich der Schwachen an, solange du die Macht hast.

Gestern Nacht klagte ich dem Wind über seine Locke;
er sagte: »Du irrst: Lass diesen schwermütigen Gedanken.«

Hundert Ostwinde tanzen hier in Ketten;
das ist dein Gegner, o Herz: Versuch nicht, den Wind zu messen.

Sehnsucht und Trennung haben mich fern von dir so zugerichtet,
dass mir der letzte Halt der Geduld entgleiten wird.

O Herr, wem kann man diesen Punkt sagen: dass in der Welt
jener Schöne, der überall ist, niemandem sein Gesicht gezeigt hat?

Schenke, die Rosenwiese hat ohne dein Gesicht keine Farbe;
lass deinen Buchsbaumwuchs sich wiegen, dann schmückst du den Garten.

O du, dessen Schmerz meine Arznei auf dem Lager des Misslingens ist
und dessen Andenken mein Gefährte im Winkel der Einsamkeit.

Im Kreis des Zugeteilten sind wir der Punkt der Ergebung;
Güte ist, was du denkst, und Gebot ist, was du befiehlst.

In der Welt der Rends gibt es kein Denken an sich und kein eigenes Urteil;
in dieser Lehre sind Selbstschau und Eigensinn Unglaube.

Von diesem emaillierten Kreis des Himmels blutet mein Herz: Gib Wein,
damit ich diese Schwierigkeit im emaillierten Becher löse.

Hafis, die Nacht der Trennung ist vorbei, der süße Duft der Vereinigung kam;
gesegnet sei deine Freude, o verstörter Liebender.