Ghasel 494

ای دل! گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی، زود، پشیمان به درآیی

هش دار که گر وسوسهٔ عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضهٔ رضوان به درآیی

شاید که به آبی، فلکت، دست نگیرد
گر تشنه‌لب از چشمهٔ حیوان به درآیی

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو، چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

چندان، چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل، خرم و خندان به درآیی

در تیره‌شب هجر تو، جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده، دو صد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

حافظ! مکن اندیشه که آن یوسف مه‌رو
بازآید و از کلبهٔ احزان به درآیی!

O Herz, wenn du aus jener Grube am Kinn herauskommst,
wirst du, wohin du auch gehst, bald voll Reue herauskommen.

Gib acht: Hörst du auf die Einflüsterungen der Vernunft,
so kommst du wie Adam aus dem Garten des Paradieses heraus.

Es kann sein, dass der Himmel dir nicht mit einem Tropfen Wasser hilft,
wenn du mit durstigen Lippen aus der Quelle des Lebens herauskommst.

Ich gebe mein Leben aus Sehnsucht nach deinem Anblick, wie die Morgenröte;
vielleicht kommst du wie die strahlende Sonne hervor.

Ich richte den Atem meines Strebens wie der Ostwind so lange auf dich,
bis du wie die Rose aus der Knospe hervorkommst, frisch und lachend.

In der dunklen Nacht der Trennung von dir kam mir die Seele auf die Lippen;
es ist Zeit, dass du wie der leuchtende Mond hervorkommst.

Ich habe auf deinem Weg zweihundert Bäche aus meinen Augen fließen lassen,
in der Hoffnung, dass du wie eine sich wiegende Zypresse hervorkommst.

Hafis, mach dir keine Sorgen, denn jener mondgesichtige Joseph
kehrt zurück, und du kommst aus der Hütte des Kummers heraus.