Gazal 494

ای دل! گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی، زود، پشیمان به درآیی

هش دار که گر وسوسهٔ عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضهٔ رضوان به درآیی

شاید که به آبی، فلکت، دست نگیرد
گر تشنه‌لب از چشمهٔ حیوان به درآیی

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو، چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

چندان، چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل، خرم و خندان به درآیی

در تیره‌شب هجر تو، جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده، دو صد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

حافظ! مکن اندیشه که آن یوسف مه‌رو
بازآید و از کلبهٔ احزان به درآیی!

Oh corazón, si sales de aquel pozo de la barbilla,
adondequiera que vayas, pronto saldrás arrepentido.

Ten cuidado: si prestas oído a las insinuaciones de la razón,
saldrás, como Adán, del jardín del paraíso.

Puede que el cielo no te ayude con una gota de agua,
si sales con los labios sedientos de la fuente de la vida.

Doy la vida de anhelo por verte, como el alba;
quizá salgas como el sol resplandeciente.

Pondré sobre ti el aliento de mi empeño, como el viento del este,
hasta que salgas del capullo como la rosa, lozana y risueña.

En la noche oscura de tu ausencia el alma me llegó a los labios;
es hora de que salgas como la luna brillante.

He echado de mis ojos doscientos arroyos sobre tu camino,
por si sales como un ciprés que se mece.

Hafez, no te inquietes, que aquel José de rostro de luna
volverá, y saldrás de la cabaña de las penas.