Ghasel 495

می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟
این گفت سحرگه گل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

مسند به گلستان بر، تا شاهد و ساقی را
لب گیری و رخ بوسی، می نوشی و گل بویی

شمشاد، خرامان کن وآهنگ گلستان کن
تا سرو بیآموزد از قد تو، دل‌جویی

تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد
ای شاخ گل رعنا، از بهر که می‌رویی؟

امروز که بازارت، پرجوش خریدار است
دریاب و بنه گنجی از مایهٔ نیکویی

چون شمع، نکورویی در رهگذر باد است
طرف هنری بربند از شمع نکورویی

آن طره که هر جعدش، صد نافهٔ چین ارزد
خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوش‌خویی

هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
بلبل به نواسازی، حافظ به غزل‌گویی

»Verlange Wein und streue Rosen: Was suchst du von der Zeit?«
So sprach die Rose in der Frühe. Nachtigall, was sagst du?

Trag deinen Sitz in den Rosengarten, damit du bei Schönem und Schenken
die Lippe nimmst und die Wange küsst, Wein trinkst und an der Rose riechst.

Lass deinen Buchsbaumwuchs sich wiegen und wende dich zum Rosengarten,
damit die Zypresse von deiner Gestalt lernt, wie man Herzen gewinnt.

Wem wird deine lachende Knospe das Glück schenken?
O anmutiger Rosenzweig, für wen wächst du?

Heute, da dein Markt voller Käufer ist,
nutze den Augenblick und leg einen Schatz aus dem Kapital der Güte an.

Die Schönheit steht wie eine Kerze im Weg des Windes;
zieh aus der Kerze der Schönheit einen Gewinn an Tugend.

Jene Stirnlocke, deren jede Kräuselung hundert Beutel chinesischen Moschus wert ist:
Wie schön wäre es, hätte sie einen Duft von gutem Wesen.

Jeder Vogel kam mit seinem Lied in den Rosengarten des Königs:
die Nachtigall mit dem Ersinnen von Weisen, Hafis mit dem Sprechen von Ghaselen.