Ghazal 495

می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟
این گفت سحرگه گل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

مسند به گلستان بر، تا شاهد و ساقی را
لب گیری و رخ بوسی، می نوشی و گل بویی

شمشاد، خرامان کن وآهنگ گلستان کن
تا سرو بیآموزد از قد تو، دل‌جویی

تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد
ای شاخ گل رعنا، از بهر که می‌رویی؟

امروز که بازارت، پرجوش خریدار است
دریاب و بنه گنجی از مایهٔ نیکویی

چون شمع، نکورویی در رهگذر باد است
طرف هنری بربند از شمع نکورویی

آن طره که هر جعدش، صد نافهٔ چین ارزد
خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوش‌خویی

هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
بلبل به نواسازی، حافظ به غزل‌گویی

"Ask for wine and scatter roses: what do you seek from time?"
So said the rose at daybreak. Nightingale, what do you say?

Carry your seat to the rose garden, so that with beauty and cupbearer
you may take the lip and kiss the cheek, drink wine and smell the rose.

Set your boxwood figure swaying and make for the rose garden,
so that the cypress may learn from your stature how to win hearts.

To whom will your laughing bud bring good fortune?
O graceful branch of roses, for whose sake do you grow?

Today, while your market is thronged with buyers,
seize the moment and lay up a treasure from the capital of goodness.

Beauty, like a candle, stands in the path of the wind;
draw some profit of worth from the candle of beauty.

That forelock, every curl of which is worth a hundred pods of Chinese musk:
how good it would be if it had a scent of good nature.

Every bird has come to the king's rose garden with its own song:
the nightingale with the making of melodies, Hafez with the saying of ghazals.