Gazal 495

می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟
این گفت سحرگه گل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

مسند به گلستان بر، تا شاهد و ساقی را
لب گیری و رخ بوسی، می نوشی و گل بویی

شمشاد، خرامان کن وآهنگ گلستان کن
تا سرو بیآموزد از قد تو، دل‌جویی

تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد
ای شاخ گل رعنا، از بهر که می‌رویی؟

امروز که بازارت، پرجوش خریدار است
دریاب و بنه گنجی از مایهٔ نیکویی

چون شمع، نکورویی در رهگذر باد است
طرف هنری بربند از شمع نکورویی

آن طره که هر جعدش، صد نافهٔ چین ارزد
خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوش‌خویی

هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
بلبل به نواسازی، حافظ به غزل‌گویی

«Pide vino y esparce rosas: ¿qué buscas del tiempo?»
Así dijo la rosa al alba. Ruiseñor, ¿tú qué dices?

Lleva tu asiento a la rosaleda, para que junto al hermoso y al copero
tomes el labio y beses la mejilla, bebas vino y huelas la rosa.

Haz mecerse tu talle de boj y encamínate a la rosaleda,
para que el ciprés aprenda de tu estatura a ganar corazones.

¿A quién dará fortuna tu capullo risueño?
Oh rama de rosas gallarda, ¿para quién creces?

Hoy que tu mercado hierve de compradores,
aprovecha y guarda un tesoro del caudal de la bondad.

La hermosura, como una vela, está en el paso del viento;
saca algún provecho de mérito de la vela de la hermosura.

Aquel mechón, cada rizo del cual vale cien bolsas de almizcle de China:
qué bueno sería que tuviera un aroma de buen carácter.

Cada pájaro vino con su canto a la rosaleda del rey:
el ruiseñor componiendo melodías, Hafez diciendo gazales.