Ghasel 49

روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
مایهٔ محتشمی، خدمت درویشان است

گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد
فتح آن در نظر رحمت درویشان است

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درویشان است

آن چه زر می‌شود از پرتو آن، قلب سیاه
کیمیاییست که در صحبت درویشان است

آن که پیشش بنهد تاج تکبر، خورشید
کبریاییست که در حشمت درویشان است

دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال
بی‌تکلف بشنو، دولت درویشان است

خسروان، قبلهٔ حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درویشان است

روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند
مظهرش آینهٔ طلعت درویشان است

از کران تا به کران، لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد، فرصت درویشان است

ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درویشان است

گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز
خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است

حافظ ار آب حیات ازلی می‌خواهی
منبعش خاک در خلوت درویشان است

من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی و سیرت درویشان است

Der Garten des höchsten Paradieses ist die Klause der Derwische;
die Quelle wahrer Größe ist der Dienst an den Derwischen.

Der Schatz der Abgeschiedenheit mit seinen wundersamen Talismanen
öffnet sich durch den gnädigen Blick der Derwische.

Das Schloss des Paradieses, in dem Rizwan Pförtner wurde,
ist ein Ausblick aus dem Lustgarten der Derwische.

Wessen Strahl das schwarze Herz zu Gold macht,
ist eine Alchemie in der Gesellschaft der Derwische.

Wovor die Sonne die Krone des Hochmuts niederlegt,
ist eine Hoheit in der Würde der Derwische.

Das Glück, das keinen Schaden des Niedergangs fürchtet,
höre es ohne Umschweife, ist das Glück der Derwische.

Die Könige sind die Qibla der Nöte der Welt, doch
der Grund ist ihr Dienst am Hof der Derwische.

Das Antlitz des Ziels, das Könige im Gebet erbitten,
zeigt sich im Spiegel des Antlitzes der Derwische.

Von Rand zu Rand steht das Heer des Unrechts, doch
von Urzeit bis Ewigkeit gehört die Stunde den Derwischen.

O Reicher, verkaufe nicht so viel Dünkel, denn
dein Kopf und dein Gold stehen im Schutz des Willens der Derwische.

Korachs Schatz, der noch immer im Zorn versinkt,
du wirst gelesen haben, auch das kommt vom Ehreifer der Derwische.

Hafis, willst du das Wasser des ewigen Lebens,
seine Quelle ist der Staub an der Tür der Klause der Derwische.

Ich bin der Knecht des Blicks des Asaf dieser Zeit,
der die Gestalt eines Herrn und die Art der Derwische hat.