Ghazal 49

روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
مایهٔ محتشمی، خدمت درویشان است

گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد
فتح آن در نظر رحمت درویشان است

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درویشان است

آن چه زر می‌شود از پرتو آن، قلب سیاه
کیمیاییست که در صحبت درویشان است

آن که پیشش بنهد تاج تکبر، خورشید
کبریاییست که در حشمت درویشان است

دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال
بی‌تکلف بشنو، دولت درویشان است

خسروان، قبلهٔ حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درویشان است

روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند
مظهرش آینهٔ طلعت درویشان است

از کران تا به کران، لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد، فرصت درویشان است

ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درویشان است

گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز
خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است

حافظ ار آب حیات ازلی می‌خواهی
منبعش خاک در خلوت درویشان است

من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی و سیرت درویشان است

The garden of highest paradise is the retreat of dervishes;
the source of true grandeur is the service of dervishes.

The treasure of seclusion, with its wondrous talismans,
is opened by the merciful glance of dervishes.

The palace of paradise, where Rizwan went as doorkeeper,
is one view from the pleasure garden of dervishes.

That by whose ray the black heart turns to gold
is an alchemy found in the company of dervishes.

That before which the sun lays down its crown of pride
is a majesty found in the dignity of dervishes.

The fortune that has no fear of the harm of decline,
hear it plainly, is the fortune of dervishes.

Kings are the qibla of the world's needs, but
the reason is their service at the court of dervishes.

The face of the goal that kings seek by prayer
is shown in the mirror of the countenance of dervishes.

From end to end there is the army of tyranny, but
from before time to after time the hour belongs to dervishes.

O rich man, do not sell so much arrogance, for
your head and gold are in the shelter of the will of dervishes.

Korah's treasure, which still sinks down under wrath,
you will have read, is also from the jealous honour of dervishes.

Hafez, if you want the eternal water of life,
its source is the dust at the door of the retreat of dervishes.

I am the slave of the glance of the Asaf of the age,
who has the form of a master and the character of dervishes.