Ghazal 49

روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
مایهٔ محتشمی، خدمت درویشان است

گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد
فتح آن در نظر رحمت درویشان است

قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت
منظری از چمن نزهت درویشان است

آن چه زر می‌شود از پرتو آن، قلب سیاه
کیمیاییست که در صحبت درویشان است

آن که پیشش بنهد تاج تکبر، خورشید
کبریاییست که در حشمت درویشان است

دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال
بی‌تکلف بشنو، دولت درویشان است

خسروان، قبلهٔ حاجات جهانند ولی
سببش بندگی حضرت درویشان است

روی مقصود که شاهان به دعا می‌طلبند
مظهرش آینهٔ طلعت درویشان است

از کران تا به کران، لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد، فرصت درویشان است

ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درویشان است

گنج قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز
خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است

حافظ ار آب حیات ازلی می‌خواهی
منبعش خاک در خلوت درویشان است

من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی و سیرت درویشان است

Le jardin du plus haut paradis est la retraite des derviches ;
la source de la grandeur est le service des derviches.

Le trésor de la solitude, aux talismans merveilleux,
s'ouvre par le regard de miséricorde des derviches.

Le palais du paradis, où Rizwan s'est fait portier,
n'est qu'une vue du jardin d'agrément des derviches.

Ce dont le rayon change en or le cœur noir
est une alchimie qui se trouve dans la compagnie des derviches.

Ce devant quoi le soleil dépose sa couronne d'orgueil
est une majesté qui se trouve dans la dignité des derviches.

La fortune qui ne craint pas l'atteinte du déclin,
entends-le sans détour, est la fortune des derviches.

Les rois sont la qibla des besoins du monde, mais
la raison en est leur service à la cour des derviches.

Le visage du but que les rois demandent par la prière
se manifeste dans le miroir du visage des derviches.

D'un bout à l'autre règne l'armée de l'injustice, mais
de l'éternité à l'éternité l'heure appartient aux derviches.

Ô riche, ne vends pas tant d'arrogance, car
ta tête et ton or sont à l'abri de la volonté des derviches.

Le trésor de Coré, qui s'enfonce encore sous la colère,
tu l'auras lu, c'est aussi par l'honneur jaloux des derviches.

Hafez, si tu veux l'eau de la vie éternelle,
sa source est la poussière de la porte de la retraite des derviches.

Je suis l'esclave du regard de l'Asaf du temps,
qui a la figure d'un seigneur et la conduite des derviches.