Ghasel 4

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی شکرخا را؟

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل
که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر
به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
سهی‌قدان سیه‌‌چشم ماه‌سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
به یاد دار محبان بادپیما را

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب
که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را

در آسمان نه عجب گر به گفتهٔ حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را

Morgenwind, sag jener anmutigen Gazelle freundlich:
Du bist es, die uns in Berg und Wüste getrieben hat.

Der Zuckerhändler, lang möge er leben, warum
fragt er nie nach dem zuckerliebenden Papagei?

Hat der Stolz deiner Schönheit dir verboten, o Rose,
einmal nach der liebestollen Nachtigall zu fragen?

Mit Güte und Freundlichkeit fängt man die Einsichtigen;
den klugen Vogel fängt man nicht mit Schlinge und Netz.

Ich weiß nicht, warum keine Spur von Vertrautheit ist
bei den Hochgewachsenen mit schwarzen Augen und Mondgesicht.

Wenn du beim Geliebten sitzt und den Wein zumisst,
gedenke der Liebenden, die nur Wind zumessen.

Keinen Fehler kann man an deiner Schönheit nennen außer diesem:
Ein schönes Gesicht kennt den Brauch von Liebe und Treue nicht.

Kein Wunder, wenn im Himmel bei den Worten des Hafis
das Lied der Venus den Messias zum Tanzen bringt.