Ghasel 50

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

گرت ز دست برآید مراد خاطر ما
به دست باش که خیری به جای خویشتن است

به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع
شبان تیره، مرادم فنای خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
مکن که آن گل خندان به رای خویشتن است

به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است

مرو به خانهٔ ارباب بی‌مروت دهر
که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

In der Schlinge deiner Locke ist das Herz sein eigener Gefangener;
töte es mit einem Blick, denn das hat es verdient.

Liegt es in deiner Hand, den Wunsch unseres Herzens zu erfüllen,
so sei bereit, denn es ist eine gute Tat am rechten Ort.

Bei deinem Leben, o Götzenbild mit süßem Mund: Wie die Kerze
ist in dunklen Nächten mein Wunsch, mich selbst zu verzehren.

Als du dich zur Liebe entschlossest, sagte ich dir, Nachtigall:
Tu es nicht, denn jene lachende Rose folgt ihrem eigenen Sinn.

Der Duft der Rose braucht nicht den Moschus aus China und Tschigil,
denn ihre Moschusbeutel stammen vom Band ihres eigenen Gewands.

Geh nicht ins Haus der ungroßzügigen Herren dieser Zeit,
denn der Schatz deines Wohlergehens ist im eigenen Haus.

Hafis verbrannte, und nach den Regeln des Liebesspiels
steht er noch immer zu seinem eigenen Bund und seiner Treue.