Ghazal 50

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

گرت ز دست برآید مراد خاطر ما
به دست باش که خیری به جای خویشتن است

به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع
شبان تیره، مرادم فنای خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
مکن که آن گل خندان به رای خویشتن است

به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است

مرو به خانهٔ ارباب بی‌مروت دهر
که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

Au piège de ta chevelure, le cœur est son propre captif ;
tue-le d'une œillade, car c'est ce qu'il mérite.

S'il est en ton pouvoir d'accorder le vœu de notre cœur,
tiens-toi prête, car c'est un bienfait à sa juste place.

Par ta vie, ô idole à la bouche douce, comme la bougie,
dans les nuits noires mon désir est de me consumer moi-même.

Quand tu décidas d'aimer, je te l'ai dit, rossignol :
n'en fais rien, car cette rose rieuse n'en fait qu'à sa tête.

Le parfum de la rose n'a pas besoin du musc de Chine et de Tchiguil,
car ses poches de musc viennent du lacet de sa propre robe.

Ne va pas à la maison des maîtres sans générosité de ce temps,
car le trésor de ton bien-être est dans ta propre demeure.

Hafez a brûlé, et selon les règles du jeu d'amour
il reste fidèle à son propre pacte et à sa propre loyauté.