Ghasel 51

لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

ساروان رخت به دروازه مبر‌، کان سر کو
شاهراهی‌ست که منزلگه دلدار من است

بندهٔ طالع خویشم که در این قحط وفا
عشق آن لولی سرمست‌، خریدار من است

طبلهٔ عطر گل و زلف عبیر افشانش
فیض یک شمه ز بوی خوش عطار من است

باغبان همچو نسیمم ز در خویش مران
کآب گلزار تو از اشک چو گلنار من است

شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود
نرگس او که طبیب دل بیمار من است

آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت
یار شیرین‌سخن نادره‌گفتار من است

Ein saftiger Rubin, der nach Blut dürstet, ist die Lippe meiner Geliebten,
und für ihren Anblick das Leben zu geben ist mein Geschäft.

Scham über jenes schwarze Auge und die langen Wimpern treffe den,
der sah, wie sie Herzen raubt, und mich dennoch tadelt.

Kameltreiber, trag das Gepäck nicht zum Stadttor, denn jenes Gassenende
ist eine Heerstraße, an der meine Herzliebste wohnt.

Ich bin der Knecht meines eigenen Sterns, denn in dieser Hungersnot der Treue
ist die Liebe jener trunkenen Zigeunerin mein Käufer.

Das Kästchen mit Rosenduft und ihre Amber streuende Locke
sind die Gunst eines einzigen Hauchs vom Wohlgeruch meines Duftkrämers.

Gärtner, vertreibe mich nicht wie den Wind von deiner Tür,
denn das Wasser deines Rosenbeets kommt von meinen granatroten Tränen.

Einen Trank aus Zucker und Rosenwasser von der Lippe meiner Geliebten verordnete
ihr Narzissenauge, das der Arzt meines kranken Herzens ist.

Der dem Hafis im Stil des Ghasels die Feinheiten beibrachte,
ist mein süß redender Freund von seltener Sprache.