Gazal 51

لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

ساروان رخت به دروازه مبر‌، کان سر کو
شاهراهی‌ست که منزلگه دلدار من است

بندهٔ طالع خویشم که در این قحط وفا
عشق آن لولی سرمست‌، خریدار من است

طبلهٔ عطر گل و زلف عبیر افشانش
فیض یک شمه ز بوی خوش عطار من است

باغبان همچو نسیمم ز در خویش مران
کآب گلزار تو از اشک چو گلنار من است

شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود
نرگس او که طبیب دل بیمار من است

آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت
یار شیرین‌سخن نادره‌گفتار من است

Un rubí bien regado y sediento de sangre es el labio de mi amada,
y dar la vida por verla es mi oficio.

Vergüenza tenga de aquel ojo negro y de sus largas pestañas
quien la vio robar corazones y aún me lo reprocha.

Camellero, no lleves el equipaje a la puerta de la ciudad, que ese cabo de calle
es un camino real donde mora la dueña de mi corazón.

Soy siervo de mi propia estrella, pues en esta carestía de lealtad
el amor de aquella gitana embriagada es mi comprador.

El cofre del perfume de la rosa y su rizo que esparce ámbar
son merced de un solo soplo del buen olor de mi perfumista.

Jardinero, no me eches de tu puerta como a la brisa,
que el agua de tu rosal viene de mis lágrimas color de granada.

Un jarabe de azúcar y agua de rosas del labio de mi amada recetó
su narciso, que es el médico de mi corazón enfermo.

Quien enseñó a Hafez las sutilezas en el arte del gazal
es mi amigo de dulce palabra y raro decir.