Ghazal 51

لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

ساروان رخت به دروازه مبر‌، کان سر کو
شاهراهی‌ست که منزلگه دلدار من است

بندهٔ طالع خویشم که در این قحط وفا
عشق آن لولی سرمست‌، خریدار من است

طبلهٔ عطر گل و زلف عبیر افشانش
فیض یک شمه ز بوی خوش عطار من است

باغبان همچو نسیمم ز در خویش مران
کآب گلزار تو از اشک چو گلنار من است

شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود
نرگس او که طبیب دل بیمار من است

آن که در طرز غزل نکته به حافظ آموخت
یار شیرین‌سخن نادره‌گفتار من است

Un rubis gorgé d'eau et assoiffé de sang, telle est la lèvre de mon aimée,
et donner ma vie pour la voir est mon affaire.

Qu'il ait honte de cet œil noir et de ces longs cils,
celui qui l'a vue ravir les cœurs et qui me désapprouve.

Chamelier, ne porte pas le bagage à la porte de la ville, car ce bout de rue
est une grand-route où demeure ma bien-aimée.

Je suis le serviteur de ma propre étoile, car dans cette disette de fidélité
l'amour de cette gitane enivrée est mon acheteur.

Le coffret du parfum de la rose et sa chevelure qui répand l'ambre
sont la grâce d'un seul souffle de la bonne odeur de mon parfumeur.

Jardinier, ne me chasse pas de ta porte comme la brise,
car l'eau de ta roseraie vient de mes larmes couleur de grenade.

Un sirop de sucre et d'eau de rose de la lèvre de mon aimée fut prescrit
par son narcisse, qui est le médecin de mon cœur malade.

Celui qui apprit à Hafez les finesses dans l'art du ghazal
est mon ami à la douce parole et au rare langage.