Ghasel 52

روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
غم این کار‌، نشاط دل غمگین من است

دیدن روی تو را دیده‌ی جان‌بین باید
وین کجا مرتبه‌ی چشم جهان‌بین من است؟

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است

تا مرا عشق تو، تعلیم سخن‌گفتن کرد
خلق را ورد زبان، مدحت و تحسین من است

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت، سبب حشمت و تمکین من است

واعظ شحنه‌شناس، این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان، دل مسکین من است

یا رب این کعبه‌ی مقصود، تماشاگه کیست؟
که مغیلان طریقش، گل و نسرین من است

«حافظ» از حشمت پرویز، دگر، قصه مخوان
که لبش، جرعه‌کش خسرو شیرین من است

Seit langer Zeit ist die Leidenschaft für die Schönen meine Religion;
der Kummer dieser Sache ist die Freude meines bekümmerten Herzens.

Dein Gesicht zu sehen braucht ein Auge, das die Seele sieht;
wie stünde das im Rang meines weltsehenden Auges?

Sei meine Freundin, denn der Schmuck des Himmels und die Zier der Zeit
kommen vom Mond deines Gesichts und meinen Tränen wie Plejaden.

Seit deine Liebe mich das Reden lehrte,
ist mein Lob und Preis in aller Munde.

O Gott, gewähre mir das Glück der Armut,
denn diese Gnade ist der Grund meiner Würde und Festigkeit.

Sag dem Prediger, der den Vogt kennt, er solle solche Größe nicht verkaufen,
denn die Wohnstatt des Sultans ist mein armes Herz.

O Herr, wessen Schauplatz ist diese Kaaba des Ziels,
deren Dornen am Weg mir Rose und Heckenrose sind?

Hafis, erzähl nicht mehr von der Pracht des Parwis,
denn seine Lippe trinkt den Rest aus dem Becher meines süßen Chosrau.