Ghazal 52

روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
غم این کار‌، نشاط دل غمگین من است

دیدن روی تو را دیده‌ی جان‌بین باید
وین کجا مرتبه‌ی چشم جهان‌بین من است؟

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است

تا مرا عشق تو، تعلیم سخن‌گفتن کرد
خلق را ورد زبان، مدحت و تحسین من است

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت، سبب حشمت و تمکین من است

واعظ شحنه‌شناس، این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان، دل مسکین من است

یا رب این کعبه‌ی مقصود، تماشاگه کیست؟
که مغیلان طریقش، گل و نسرین من است

«حافظ» از حشمت پرویز، دگر، قصه مخوان
که لبش، جرعه‌کش خسرو شیرین من است

Voilà longtemps que la passion des belles est ma religion ;
le chagrin de cette affaire est la joie de mon cœur chagrin.

Pour voir ton visage il faut un œil qui voie l'âme ;
comment serait-ce du rang de mon œil qui voit le monde ?

Sois mon amie, car la parure du ciel et l'ornement du temps
viennent de la lune de ton visage et de mes larmes pareilles aux Pléiades.

Depuis que ton amour m'a enseigné à parler,
ma louange et mon éloge sont sur toutes les lèvres.

Ô Dieu, accorde-moi la fortune de la pauvreté,
car cette grâce est la cause de ma dignité et de ma tenue.

Dis au prêcheur ami du prévôt de ne pas vendre tant de grandeur,
car le séjour du sultan est mon pauvre cœur.

Seigneur, de qui cette Kaaba du but est-elle le spectacle,
dont les épines du chemin me sont roses et églantines ?

Hafez, ne conte plus la splendeur de Parviz,
car sa lèvre boit le fond de coupe de mon doux Khosrow.