Ghazal 54

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت
ز جام غم، می لعلی که می‌خورم خون است

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند، طالعم همایون است

حکایت لب شیرین، کلام فرهاد است
شکنج طرهٔ لیلی مقام مجنون است

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

ز دور باده به جان، راحتی رسان ساقی
که رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز
کنار دامن من همچو رود جیحون است

چگونه شاد شود اندرون غمگینم؟
به اختیار، که از اختیار بیرون است

ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

À force de pleurer, la prunelle de mon œil baigne dans le sang ;
vois en quel état sont les gens à ta recherche.

Au souvenir de ton rubis et de ton œil ivre couleur de vin,
le vin rubis que je bois à la coupe du chagrin est du sang.

Si de l'orient du bout de ta rue le soleil de ton visage
se levait, mon étoile serait bénie.

Le récit de la lèvre de Chirine est la parole de Farhad ;
le pli de la boucle de Leïla est le séjour de Majnoun.

Cherche mon cœur, car ta taille plaît comme le cyprès ;
parle, car ta parole est fine et mesurée.

Par la ronde du vin apporte du repos à mon âme, échanson,
car la peine de mon esprit vient de la cruauté du ciel qui tourne.

Depuis l'instant où cet enfant chéri a quitté mes yeux,
le bord de ma robe est comme le fleuve Oxus.

Comment mon cœur chagrin deviendrait-il joyeux
par choix, puisque cela échappe au choix ?

Hors de lui, Hafez cherche l'ami,
comme un indigent qui réclame le trésor de Coré.