Ghasel 55

خم زلف تو دام کفر و دین است
ز کارستان او یک شمه این است

جمالت معجز حسن است لیکن
حدیث غمزه‌ات سحر مبین است

ز چشم شوخ تو جان کی توان برد؟
که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشم سیه صد آفرین باد
که در عاشق کشی سحرآفرین است

عجب علمیست علم هیئت عشق
که چرخ هشتمش، هفتم زمین است

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟
حسابش با کرام الکاتبین است

مشو حافظ ز کید زلفش ایمن
که دل برد و کنون در بند دین است

Die Krümmung deiner Locke ist die Falle für Unglauben und Glauben;
das ist nur eine Probe aus ihrer Werkstatt.

Deine Schönheit ist ein Wunder der Anmut, doch
die Geschichte deines Blicks ist offenkundige Zauberei.

Wie kann man vor deinem kecken Auge das Leben retten,
das stets mit dem Bogen im Hinterhalt liegt?

Hundertfach gepriesen sei jenes schwarze Auge,
das beim Töten der Liebenden Zauber schafft.

Eine seltsame Wissenschaft ist die Sternkunde der Liebe,
deren achter Himmel die siebte Erde ist.

Meinst du, der Verleumder sei gegangen und davongekommen?
Seine Rechnung liegt bei den edlen schreibenden Engeln.

Hafis, fühle dich vor der List ihrer Locke nicht sicher,
denn sie nahm dein Herz und hat es nun auf den Glauben abgesehen.