Ghasel 56

دل سراپردهٔ محبت اوست
دیده آیینه‌دار طلعت اوست

من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یار
فکر هر کس به قدر همت اوست

گر من آلوده‌دامنم چه عجب
همه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده‌دار حریم حرمت اوست

بی خیالش مباد منظر چشم
زآن که این گوشه جای خلوت اوست

هر گل نو که شد چمن‌آرای
ز اثر رنگ و بوی صحبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز، نوبت اوست

ملکت عاشقی و گنج طرب
هر چه دارم ز یمن همت اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟
غرض اندر میان سلامت اوست

فقر ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبت اوست

Das Herz ist das Zelt seiner Liebe;
das Auge hält seinem Antlitz den Spiegel.

Ich, der ich vor beiden Welten den Kopf nicht beuge,
mein Nacken liegt unter der Last seiner Gunst.

Du und der Paradiesbaum, wir und der Wuchs des Freundes;
jedes Menschen Gedanke entspricht seinem Streben.

Wenn mein Saum befleckt ist, was Wunder?
Die ganze Welt bezeugt seine Reinheit.

Wer bin ich in jenem Heiligtum, wo der Morgenwind
den Vorhang im Bezirk seiner Ehre hütet?

Nie sei der Ausblick meines Auges ohne sein Bild,
denn dieser Winkel ist der Ort seiner Einkehr.

Jede neue Rose, die die Wiese schmückt,
ist die Wirkung von Farbe und Duft seiner Nähe.

Madschnuns Zeit ist vorbei, und wir sind an der Reihe;
jeder ist fünf Tage lang an der Reihe.

Das Reich der Liebe und der Schatz der Freude,
alles, was ich habe, kommt vom Segen seiner Fürsorge.

Wenn ich und mein Herz geopfert sind, was tut es?
Das Ziel bei allem ist sein Wohl.

Sieh nicht auf die äußere Armut, denn des Hafis
Brust ist die Schatzkammer seiner Liebe.