Ghazal 57

آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست
چشم میگون، لب خندان، دل خرم با اوست

گرچه شیرین‌‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان زمان است که خاتم با اوست

روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک
لاجرم، همت پاکان دو عالم با اوست

خال مشکین که بدان عارض گندمگون است
سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

دلبرم، عزم سفر کرد خدا را یاران
چه کنم با دل مجروح؟ که مرهم با اوست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌‌دل
کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست؟

«حافظ» از معتقدان است گرامی دارش!
زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

Ce beau brun qui a toute la douceur du monde
a l'œil couleur de vin, la lèvre rieuse et le cœur joyeux.

Bien que les bouches douces soient des rois,
il est le Salomon du temps, car il a l'anneau.

Il a le beau visage, le talent accompli et la robe pure ;
aussi le vœu des purs des deux mondes est-il avec lui.

Le grain de musc qui est sur cette joue couleur de blé
détient le secret du grain qui détourna Adam.

Mon aimé a résolu de voyager ; pour l'amour de Dieu, amis,
que faire de mon cœur blessé ? Car c'est lui qui a le baume.

À qui dire cette chose : ce cœur de pierre
nous a tués, et il a le souffle de Jésus fils de Marie ?

Hafez est du nombre des croyants ; tiens-le pour cher,
car le pardon de bien des âmes nobles est avec lui.