Ghazal 58

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

نظیر دوست ندیدم، اگر چه از مه و مهر
نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد؟
که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست

نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس
بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را؟
که باد غالیه‌سا گشت و خاک عنبربوست

نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است
فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است
چه جای کلک بریده‌زبان بیهده‌گوست؟

رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت
چرا که حال نکو در قفای فال نکوست

نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

Notre tête dévouée et le seuil de la présence de l'ami,
car tout ce qui passe sur notre tête est sa volonté.

Je n'ai pas vu de pareil à l'ami, bien que j'aie placé
les miroirs de la lune et du soleil devant le visage de l'ami.

Que dirait la brise de l'état de notre cœur serré,
qui est plié, pli sur pli, comme les feuilles du bouton de rose ?

Je ne suis pas le seul porteur de cruche de ce temple qui brûle les libertins ;
bien des têtes, dans cet atelier, sont la pierre pour la cruche.

As-tu donc peigné ta chevelure qui répand l'ambre,
que le vent s'est fait parfum et que la terre sent l'ambre ?

Que chaque pétale de rose de la prairie soit répandu devant ton visage ;
que chaque cyprès au bord du ruisseau soit la rançon de ta taille.

La langue de la parole gémit à décrire le désir ;
que dire de la plume à la langue fendue et au vain bavardage ?

Ton visage est entré dans mon cœur ; j'obtiendrai mon vœu,
car l'heureux état suit l'heureux présage.

Ce n'est pas d'aujourd'hui que le cœur de Hafez est au feu du désir ;
il porte la marque depuis l'éternité, comme la tulipe sauvage.