Ghazal 58

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

نظیر دوست ندیدم، اگر چه از مه و مهر
نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد؟
که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست

نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس
بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را؟
که باد غالیه‌سا گشت و خاک عنبربوست

نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است
فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است
چه جای کلک بریده‌زبان بیهده‌گوست؟

رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت
چرا که حال نکو در قفای فال نکوست

نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

Il nostro capo devoto e la soglia della presenza dell'amico,
ché tutto ciò che passa sul nostro capo è sua volontà.

Non ho visto pari all'amico, benché abbia posto
gli specchi della luna e del sole davanti al volto dell'amico.

Che resoconto darà la brezza dello stato del nostro cuore stretto,
che è ripiegato, piega su piega, come le foglie del bocciolo?

Non sono il solo portatore di brocca in questo tempio che brucia i rend;
molte teste in questa officina sono la pietra per la brocca.

Hai forse pettinato la tua chioma che sparge ambra,
che il vento si è fatto profumo e la terra odora d'ambra?

Sia sparso davanti al tuo volto ogni petalo di rosa del prato;
sia riscatto della tua statura ogni cipresso in riva al ruscello.

La lingua stessa della parola geme nel descrivere il desiderio;
che posto ha la penna dalla lingua fessa e dal vano dire?

Il tuo volto è entrato nel mio cuore; otterrò il mio desiderio,
perché al buon presagio segue il buono stato.

Non è da ora che il cuore di Hafez è nel fuoco del desiderio;
porta il marchio dall'eternità, come il tulipano selvatico.