Ghasel 5

دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی‌شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد که باز بینم دیدار آشنا را

ده‌روزه مهر گردون افسانه است و افسون
نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

در حلقهٔ گل‌ و مل خوش خواند دوش بلبل
هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای صاحب کرامت شکرانهٔ سلامت
روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا

در کوی نیک‌نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

آن تلخ‌وش که صوفی ام‌الخبائثش خواند
اشهی لنا و احلی من قبلة العذارا

هنگام تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی
کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد
دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

آیینهٔ سکندر جام می است بنگر
تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

خوبان پارسی‌گو بخشندگان عمرند
ساقی بده بشارت رندان پارسا را

حافظ به خود نپوشید این خرقهٔ می‌آلود
ای شیخ پاک‌دامن معذور دار ما را

Mein Herz entgleitet meiner Hand; ihr Herzenskundigen, um Gottes willen!
Weh, das verborgene Geheimnis wird offenbar.

Schiffbrüchige sind wir; erhebe dich, günstiger Wind,
dass wir das Antlitz des Freundes wiedersehen.

Die zehntägige Gunst des kreisenden Himmels ist Märchen und Zauber;
nimm es als Gelegenheit, Freund, den Freunden Gutes zu tun.

Im Kreis von Rose und Wein sang gestern Nacht die Nachtigall schön:
Bring den Morgentrunk; wacht auf, ihr Trunkenen!

O Mann der Großmut, zum Dank für dein Wohlergehen
frag eines Tages nach dem mittellosen Derwisch.

Die Ruhe beider Welten ist die Auslegung dieser zwei Worte:
mit Freunden Großmut, mit Feinden Nachsicht.

In die Gasse des guten Rufs ließ man uns nicht hinein;
gefällt es dir nicht, so ändere das Schicksal.

Jene Bittere, die der Sufi Mutter aller Laster nannte,
ist uns süßer und begehrter als der Kuss einer Jungfrau.

Zur Zeit der Not strebe nach Freude und Rausch,
denn dieses Elixier des Daseins macht den Bettler zum Korach.

Sei nicht widerspenstig, sonst verbrennst du wie die Kerze an der Eifersucht
der Geliebten, in deren Hand harter Granit zu Wachs wird.

Alexanders Spiegel ist der Becher Wein; schau hinein,
er zeigt dir den Zustand von Darius' Reich.

Die persisch sprechenden Schönen sind Spenderinnen des Lebens;
Schenke, bring den frommen Rends die frohe Botschaft.

Hafis zog diese weinbefleckte Kutte nicht aus eigenem Willen an;
o Scheich mit reinem Gewand, halte uns für entschuldigt.