Ghasel 60

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

خوش می‌دهد نشان جلال و جمال یار
خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست

دل دادمش به مژده و خجلت همی‌برم
زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست

شکر خدا که از مدد بخت کارساز
بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار؟
در گردشند بر حسب اختیار دوست

گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند
ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح
زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست

ماییم و آستانهٔ عشق و سر نیاز
تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک؟
منت خدای را که نیم شرمسار دوست

Jener berühmte Bote, der aus dem Land des Freundes kam,
brachte ein Amulett für die Seele in der moschusduftenden Schrift des Freundes.

Schön gibt er Kunde von der Hoheit und Schönheit des Geliebten;
schön erzählt er von Ehre und Würde des Freundes.

Ich gab ihm mein Herz für die frohe Botschaft und schäme mich
dieser falschen Münze, die ich dem Freund hinstreute.

Gott sei Dank, dass durch die Hilfe eines wirksamen Glücks
alle Angelegenheiten des Freundes nach Wunsch stehen.

Welche Wahl haben der Lauf des Himmels und der Kreis des Mondes?
Sie drehen sich nach der Wahl des Freundes.

Wenn der Wind des Aufruhrs beide Welten gegeneinanderschlägt,
bleiben wir mit der Leuchte des Auges auf dem Weg des Wartens auf den Freund.

Bring mir eine Augensalbe wie aus Edelsteinen, o Morgenhauch,
von jenem glücklichen Staub, über den der Freund ging.

Wir sind hier, mit der Schwelle der Liebe und dem Haupt der Bedürftigkeit;
mal sehen, wen der süße Schlaf in die Arme des Freundes trägt.

Wenn der Feind gegen Hafis das Wort erhebt, was schadet es?
Gott sei Dank, dass ich mich vor dem Freund nicht schämen muss.