Ghasel 61

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم
اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار
برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبری‌ام همچو بید لرزان است
ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را
به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد
چو هست حافظ مسکین غلام و چاکر دوست

Morgenwind, wenn dein Weg dich ins Land des Freundes führt,
bring einen Hauch aus dem ambraduftenden Haar des Freundes.

Bei seinem Leben, zum Dank streue ich mein Leben hin,
wenn du mir eine Botschaft von der Seite des Freundes bringst.

Und wenn dir in jener Gegenwart kein Zutritt gewährt wird,
bring für meine Augen etwas Staub von der Tür des Freundes.

Ich, ein Bettler, und der Wunsch nach Vereinigung mit ihm: weit gefehlt!
Es sei denn, ich sähe im Schlaf das Bild vom Antlitz des Freundes.

Mein pinienzapfenförmiges Herz zittert wie die Weide
vor Sehnsucht nach dem pinienhaften Wuchs des Freundes.

Kauft der Freund uns auch für nichts,
verkaufen wir doch kein Haar vom Haupt des Freundes für eine Welt.

Was wäre es, wenn sein Herz von der Fessel des Kummers frei würde,
da der arme Hafis Knecht und Diener des Freundes ist?