Ghazal 61

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم
اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار
برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبری‌ام همچو بید لرزان است
ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را
به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد
چو هست حافظ مسکین غلام و چاکر دوست

Morning breeze, if your way should take you to the friend's land,
bring a breath from the friend's ambered tresses.

By his life, I will scatter my own life in thanks
if you bring me a message from the friend's side.

And if it happens that you gain no admission to that presence,
bring for my eyes a little dust from the friend's door.

I, a beggar, and the wish for union with him: far from it!
Unless in sleep I see the image of the friend's face.

My pine-cone heart trembles like the willow
with longing for the friend's pine-like stature and form.

Though the friend would not buy us for anything,
we would not sell one hair of the friend's head for a world.

What would it matter if his heart were freed from the bond of grief,
since poor Hafez is the slave and servant of the friend?