Ghazal 62

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

زلف او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من
بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست

سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک
دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی ک‌آن مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست

Welcome, messenger of the longing ones; give the friend's message,
that I may gladly give my life for the friend's name.

Forever distracted and frenzied, like a nightingale in a cage,
is the parrot of my nature, for love of the friend's sugar and almond.

His tress is the snare and his mole the grain in that snare, and I,
in hope of a grain, have fallen into the friend's snare.

He will not lift his head from drunkenness until the morning of resurrection,
whoever, like me, drank one draught before time from the friend's cup.

I will not tell even a little of my longing, because
to press the friend further would be to give him trouble.

If I can, I will draw into my eyes like kohl
the dust of a road honoured by the friend's footsteps.

My leaning is toward union and his intent is toward parting;
I gave up my own desire so that the friend's desire is fulfilled.

Hafez, burn in the pain of him and make do without a cure,
for the restless pain of the friend has no remedy.