Ghazal 62

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

زلف او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من
بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست

سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک
دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی ک‌آن مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست

Bienvenue, messager des amants ; donne le message de l'ami,
que je sacrifie de bon cœur ma vie au nom de l'ami.

Toujours éperdu et fou, comme le rossignol en cage,
est le perroquet de ma nature, par amour du sucre et de l'amande de l'ami.

Sa chevelure est le piège et son grain de beauté le grain de ce piège, et moi,
dans l'espoir d'un grain, je suis tombé au piège de l'ami.

Il ne relèvera pas la tête de l'ivresse jusqu'au matin de la résurrection,
celui qui, comme moi, but avant le temps une gorgée à la coupe de l'ami.

Je ne dirai pas même un peu du récit de mon désir, car
insister davantage serait importuner l'ami.

Si j'en ai le moyen, je mettrai sur mes yeux comme un collyre
la poussière d'un chemin honoré par les pas de l'ami.

Mon penchant va à l'union, son dessein à la séparation ;
j'ai renoncé à mon désir pour que s'accomplisse le désir de l'ami.

Hafez, brûle de la douleur de lui et accommode-toi d'être sans remède,
car la douleur sans repos de l'ami n'a pas de remède.